تبليغاتX
باران که می بارد...
باران که می بارد...
وبلاگ ادبي فرهنگي دلتاي شب

بر روی ما نگاه خدا خنده می زند

هرچند ره به ساحل لطفش نبرد ه ایم 

 زیراچوزاهدان سیه کارخرقه پوش

پنهان زدیده گان خدامی نخوردهایم

پیشانی ار، ز داغ گناهی  شود سیاه  
 
بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا
 
نام خدا نبردن از آن به که زیر لب
 
بهر فریب خلق بگویی، خدا خدا


ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع
 
بر رویمان ببست به شادی در بهشت
 
او میگشاید ، او که به لطف و صفای خویش
 
گویی که خاک طینت ما را ز غم سرشت
 
طوفان طعنه خنده ما زلب نشست
 
کوهیم و در میانه دریا نشسته ایم
 
چون سینه جای گوهر یکتای راستیست
 
زین رو به موج حادثه تنها نشسته ایم


ماییم، ما که طعنه زاهد شنیده ایم
 
ماییم، ما که جامه تقوا دریده ایم
 
زیرا درون جامه به جز پیکر فریب
 
زین راهیان راه حقیقت ندیده ایم


آن آتشی که در دل ما شعله میکشد
 
گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود
 
دیگر به ما که سوخته ایم از شرار عشق
 
نام گناهکاره رسوا نداده بود
 
بگذار تا به طعنه بگویند مردمان
 
در گوش هم حکایت عشق مدام ‚ ما
 
هرگز نمیمرد آنکه دلش زنده شد به عشق
 
ثبت است در جریده عالم دوام ما ...
 
                                                                             فروغ فرخزاد
ارسال در تاريخ جمعه بیست و چهارم خرداد 1387 توسط محسن توسلی
 نادر ابراهيمي ،داستان‌نويس، بعد از ظهر پنج‌شنبه 16 خردادماه، در سن 73 سالگي بر اثر بيماري درگذشت.
نادر ابراهيمي كه سال‌ها از وجود تومور در سر رنج مي‌برد، ساعت 15:15 بعد از ظهر  پنج‌شنبه دار فاني را وداع گفت. به گفته پزشکان؛ اين تومور به تازگي فعال‌ گشته و در نهايت منجر به فوت نادر ابراهيمي شد.
 
«بين من و دنيا شيشه‌اي است!
نوشتن راهي است
                   براي گذر از اين شيشه بي‌آنكه بشكند.
يك روز عاقبت قلب‌ات را خواهم شكست.
يك روز عاقبت نه با سفري يك روز نه با سفري بلند
                                                                      بل آخرين سفر مرگ ... .»

               

ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس              چه سفرها كرده ایم، چه سفرها كرده ایم

 

ما برای بوسیدن خاك سر قله ها                 چه خطرها كرده ایم، چه خطرها كرده ایم

 

ما برای آنكه ایران        گوهری تابان شود         خون دلها خورده ایم

                                                               خون دلها خورده ایم

 

ما برای آنكه ایران         خانه خوبان شود          رنج دوران برده ایم

                                                                رنج دوران برده ایم

 

 

ما برای بوئیدن بوی گل نسترن                    چه سفرها كرده ایم، چه سفرها كرده ایم

 

ما برای نوشیدن شورابه های كویر               چه خطرها كرده ایم، چه خطرها كرده ایم

 

 

         ما برای خواندن این قصه عشق به خاك            خون دلها خورده ایم

                                                                        خون دلها خورده ایم

 

         ما برای جاودانه ماندن این عشق پاك                 رنج دوران برده ایم

                                                                           رنج دوران برده ایم

 

 

برای دانلود ترانه ی "ایران" سروده ی نادر ابراهیمی و با صدای استاد محمد نوری به لینک زیر بروید...

                                                            صفحه دانلود

 در ادامه ی مطلب ببینید: زندگی نامه ، مجموعه ی آثار و عکسهایی از استاد...

 



ادامه مطلب...
ارسال در تاريخ دوشنبه بیستم خرداد 1387 توسط امیر شاهمیری

. . . نمي‌دانم از او چه بگويم؟ چگونه بگويم؟
خواستم از “بوسوئه” تقليد كنم، خطيب نامور فرانسه كه روزي در مجلسي با حضور لويي، از “مريم” سخن مي‌گفت. گفت: هزار و هفتصد سال است كه همه‌ سخنوران عالم درباره مريم داد سخن داده‌اند.
هزار و هفتصد سال است كه همه فيلسوفان و متفكران ملت‌ها در شرق و غرب، ارزش‌هاي مريم را بيان كرده‌اند.
هزار و هفتصد سال است كه شاعران جهان در ستايش مريم همه‌ ذوق و قدرت خلاقه‌شان را به كار گرفته‌اند.
هزار و هفتصد سال است كه همه‌ هنرمندان، چهره‌نگاران، پيكرسازان بشر، در نشان دادن سيما و حالات مريم هنرمندي‌هاي اعجاز‌گر كرده‌اند.
اما مجموعه‌ گفته‌ها و انديشه‌ها و كوشش‌ها و هنرمندي‌هاي همه در طول اين قرن‌هاي بسيار، به اندازه‌ اين كلمه نتوانسته‌اند عظمت‌هاي مريم را بازگويند كه: “مريم، مادر عيسي است”.
و من خواستم با چنين شيوه‌اي از فاطمه بگويم. باز درماندم:
خواستم بگويم، فاطمه دختر خديجه‌ي بزرگ است.
ديدم فاطمه نيست.
خواستم بگويم، كه فاطمه دختر محمد (ص) است.
ديدم كه فاطمه نيست.
خواستم بگويم، كه فاطمه همسر علي است.
ديدم كه فاطمه نيست.
خواستم بگويم، كه فاطمه مادر حسين است.
ديدم كه فاطمه نيست.
خواستم بگويم، كه فاطمه مادر زينب است.
باز ديدم كه فاطمه نيست.
نه، اين‌ها همه هست و اين همه فاطمه نيست.
فاطمه، فاطمه است . . .                                  علی شریعتی

                           yas2.jpg

ارسال در تاريخ چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 توسط محسن توسلی

یکی از زیباترین اشعار در ادبیات معاصر ایران شعر عقاب اثر دکتر پرویز ناتل خانلری است که متن کامل آن  در زیر تقدیم می شود.

در بخشی از خاطرات دکتر خانلری آمده است که: شعر عقاب را برای احدی نخوانده بودم اولین کسی که شعر را برایش خواندم هدایت بود در آن ایام که من جوان بودم هدایت مرد جا افتاده ای بود فاضل و خوش مشرب زبان دان و گاهی چنان تلخ وترش که نمی شد طرفش رفت.من هم در شرایطی قرار گرفته بودم که کم کم متوجه بسیاری از بی عدالتی ها،جفاهای روزگار و جور زمانه ای می شدم که حتی آوای زیبا و دلنشین مرغ سحر را بر نمی تابید.شعر را آهسته برایش خواندم در تمام مدت هیچ حرف نمی زد به گوشه ای خیره شده بود،گاهی سر تکان می داد وقتی شعر تمام شد سیگاری از قوطی سیگارش در آورد و روشن کرد،حرف نمی زد به سیگارش پک می زد،بعد سیگارش را خاموش کرد و گفت:بارک الله!کتش را از روی جالباسی برداشت و گفت بریم خاورچاپش کنیم.

گشت غمناک دل و جان عقاب
چو از او دور شد ایام شباب
دید کش دور به انجام رسید
افتابش به لب بام رسید
باید از هستی دل بر گیرد
ره سوی کشور دیگر گیرد
خواست تا چاره ناچار کند
دارویی جوید و در کار کند
صبح گاهی ز پی چاره کار
گشت بر باد سبک سیر سوار
...

                                  

بقیه شعر را با کلیک بر روی ادامه مطلب بخوانید .



ادامه مطلب...
ارسال در تاريخ شنبه یازدهم خرداد 1387 توسط امیر شاهمیری
 

  منظومه ها

  پس اينها همه اسمش زندگی است.

  دلتنگی ها خموشی ها ثانيه ها دقيقه ها

  حتی اگر تعدادشان به دو برابر آن رقمی که برايت نوشته ام برسد

  ما زنده ايم چون بيداريم ما زنده ايم چون می خوابيم

  و رستگار وسعادتمنديم زيراهنوز بر گستره ويرانه های وجودمان پانشينی

  برای گنجشک عشق باقی مانده است

  خوشبختيم زيرا صبح هامان آذين ملکوتی بانگ خروس هاست

  سرو ها مبلغين بي منت سر سبزي اند

  و شقايق ها پيام آوران آيه هاي سرخ عطر و آتش

   برگچه هاي پياز ترانه هاي طراوتند

   و فكر من

   واقعا فكر كن كه چه هولناك مي شد اگر از ميان آواها

   بانگ خروس رابر مي داشتند

    و همين طور ريگ ها

    و ماه

    و منظومه ها

    ما نيز بايد دوست بداريم ... آري بايد

    زيرا دوست داشتن خال با روح ماست

ارسال در تاريخ شنبه یازدهم خرداد 1387 توسط محسن توسلی
 

 

کودک روانه از پی بود

 نق نق کنان که:من پسته.

 «پول از کجا بیاورم من؟»

 زن ناله کرد آهسته

 کودک دوید در دکّان

 پایی فشرد و عری زد

 گوشش گرفت دکان دار

 «کو صاحبت زبان بسته!»

 مادر کشید دستش را: 

 «دیدی که آبرومان رفت؟»

 کودک سری تکان می داد

 دانسته یا ندانسته

 یک سیر پسته صد تومان!

 نوشابه،بستنی...سرسام!

 اندیشه کرد زن با خود

 از رنج زندگی خسته:

 دیروز گردوی تازه دیده ست

 و چشم پوشیده ست

 هر روز چشم پوشی هایش

 با روز پیش پیوسته

 کودک روانه از پی بود

 زن سوی او نگاه افکند

 با دیده ای که خشمش را 

 باران اشک ها شسته.

 ناگاه جیب کودک را

 پر دید ــ«وای!دزدیدی؟

 کودک چو پسته می خندید، 

 با یک دهان پر از پسته.

 

ارسال در تاريخ شنبه چهارم خرداد 1387 توسط محسن توسلی
از چیزهایی که برای نگاه کردنشان - بس که بزرگند - باید  فاصله بگیرم ، میترسم

                                                                                                   مصطفی مستور

برای نمایش بزرگترین اندازه كلیك كنید

ارسال در تاريخ جمعه سوم خرداد 1387 توسط محسن توسلی
قالب وبلاگ